کسرا یوسفی - طراح

ما خود را با آنچه فکر می کنیم می توانیم انجام دهیم داوری می کنیم، در حالی که دیگران ما را با آنچه تا کنون انجام داده ایم داوری می کنند.

الن گودمن

الیزابت کوبلر-راس در کتاب “درباب مرگ و مردن” نوشته شده به سال 1969 چرخه اندوه را چنین تعریف میکند:

1) انکار

“من خوبم، این نمی تونه اتفاق افتاده باشه، نه برای من”

2) خشم

“چرا من؟ این منصفانه نیست. چطور اتفاق افتاد؟ تقصیر کی است؟”

3) چانه زنی

“همه چیزم را می دهم تا نابودی او را ببینم”، “کاش می شد زنده بمانم تا مرگش را ببینم”، “کاش آنقدر می ماندم تا تولدش را ببینم”

4) اندوه

“من خواهم مرد، تلاش چه فایده ای دارد؟”، ” من عشق و امیدم را از دست دادم. چرا ادامه دهم؟”

5) پذیرفتن

“نمی توانم شکستش دهم. پس باید برای مرگ آماده شوم”

آدم دچار فقر مالی بشود، دچار فقر فکری نشود.

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
نیست یک دم شکند خواب به چشم کس ولیک
غم این خفته ی چند
خواب در چشم ترم می شکند
نگران با من استاده سحر
صبح می خواهد از من
کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلكه خبر

درجگر خاري ليكن
از ره این سفرم می شکند
نازک آرای تن ساق گلی
که به جانش کشتم
و به جان دادمش آب
ای دریغا به برم می شکند
دست ها می سایم
تا دری بگشایم
بر عبث می پایم
که به در کس آید
در و دیوار به هم ریخته شان
بر سرم می شکند

***

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
مانده پای آبله از راه دراز
بر دم دهکده مردی تنها
کوله بارش بر دوش
دست او بر در، می گوید با خود:
غم این خفته چند
خواب در چشم ترم می شکند

نیما

زمان حال وجود ندارد. تنها آینده نزدیک و چند لحظه پیش وجود دارند.

جورج کارلین

دوستان، از همه شما متشکرم، نه جلسه گذشته بسیار خوب بود و ما توانستیم با هم بسیار بیش از آنچه در برنامه درسی درنظر گرفته بودم کار کنیم. خیلی از شما چیز یاد گرفتم، متشکرم که قسمت های سخت و پیچیده را تحمل و اشکالات کار را یادآوری کردید. متاسفم که این اواخر برخی نتوانستند در ترافیک خود را به کلاس برسانند یا دیر رسیدند.خیلی حیف شد که دو جلسه آخر خالی و خلوت بود. دلم می خواست از همه خداحافظی و تشکر حضوری بکنم.

امیدوارم همگی موفق باشید
کسرا

اگر در دنیای امروز گروهی از مردمان بودند که خوشبختی خود را بیش از بدبختی دیگران دوست می داشتند، مدت کوتاهی نمی گذشت که ما در بهشت زندگی می کردیم.

راسل

ذهن متعصب مانند مردمک چشم است، هر چه بیشتر به آن نور بتابد تنگ تر می شود.

الیور وندل هولمز جونیور

همیشه این نمایشنامه مرا شیفته خود کرده است. قسمتهایی از آن و همچنین یادداشتی از کامو را بخوانید:

“من از صبح تاریخ وجود داشتم و خواهم بود تا زمانی که آخرین ستاره از شب فرو افتد. اگرچه یه هیات “گایوس کالیگولا” در آمدم، من تمامی بشریت ام ،همانگونه که هیچ کس نیستم ، و به همین دلیل خدا هستم.”

سزار کالیگولا، نمایشنامه “کالیگولا”، آلبر کامو

“ای کاش تمامی {مردم} امپراتوری رم تنها یک سر داشتند” (تا من آن را از تن جدا می کردم)

سزار کالیگولا، نمایشنامه “کالیگولا”، آلبر کامو

چائرئا : به او طناب کافی بده …
لونژینوس : …تا او همه ما را به دار بیاویزد ….

نمایشنامه “کالیگولا”، آلبر کامو

“نه، کالیگولا نمرده است، او اینجاست، آنجاست. او همه شماست. اگر به شما قدرت داده شود، اگر قلبی داشته باشید، اگر عاشق زندگی باشید، شما این هیولا یا فرشته ای را که درون خود دارید لگام گسیخته خواهید دید. دوران ما که دوران باور این امر بود که چیزها می توانند زیبا باشند و دست از پوچی بردارند در حال مرگ است. من به تاریخ برمی گردم ، آنجایی که احساس می کنم کسانی که می ترسیدند بسیار عاشق باشند را برای مدتی بسیار طولانی دربند کشیده ام.”

از دفترچه یادداشت کامو

در نبرد بین خودتان و همه دنیا، سمت دنیا را بگیرید.

کافکا

بزرگترین تفاوت انسان و موش سفید این است که موش سفید از تاریخ درس می گیرد.

جاناتن شوارتز، مدیر عامل Sun Micorosystems

دوباره سعی کن،
دوباره شکست بخور،
بهتر شکست بخور

ساموئل بکت