بدرود، مهدی سحابی
شما با ترجمه “جستجوی زمان از دست رفته” به فارسی، به من پیچیدگی های زندگی و احساسات آدمی را آموختید. اول یا دوم راهنمایی بودم که اولین جلد جستجو به دستم رسید و درسم تمام شده بود که جلد آخر را می خواندم. مارسل و آلبرتین و ژیلبرت را بدون شما به این سادگی ها نمیتوانستم بشناسم. وقتی در “زمان بازیافته” مارسل، ژیلبرت را به زحمت می شناسد، آنقدر زمان برای من گذشته بود که شادی و شگفتی این آشنایی دوباره را از عمق جان حس می کردم.
هرچند که یکبار بیشتر شما را ندیدم، در گالری آریا ، که در آنجا سایت گالری الکترونیکی را که درست کرده بودیم به شما و دیگر مدعوین نشان دادیم و بعد ها کارهایتان را در آن سایت نمایش دادیم، ولی همیشه به شما و ترجمه آن کتاب عظیم فکر می کردم.
پروست جایی می گوید که بهترین نوع زندگی ، ادبیات است، اگر حق با پروست باشد، شما بهترین نوع زندگی را داشتید.
در یاد ما خوانندگان “جستجو” خواهید ماند.
بدرود